Wet VBAR: het rechtsvermoeden van arbeid onder 38 euro per uur

Je huurt een ZZP’er in voor een vast laag tarief. Het is praktisch, het is betaalbaar, en op papier is iedereen zelfstandig. Sinds 2026 zit er onder dat lage tarief echter een addertje, en het heet het rechtsvermoeden van arbeid. Het is het stukje van de Wet VBAR dat de meeste koppen niet haalde, en juist het stukje dat jou als opdrachtgever direct raakt.

Even het kader. De Wet VBAR, het wetsvoorstel dat de hele arbeidsmarkt zou hervormen, is flink uitgekleed op weg door de Tweede Kamer. Veel van de grote ambities zijn gesneuveld. Maar één element heeft het gehaald, en het is geen klein element: het rechtsvermoeden van een arbeidsovereenkomst bij een uurtarief onder een bepaalde grens, in de orde van 38 euro per uur.

Wat betekent dat concreet? Werkt iemand voor jou onder dat tarief, dan kan die persoon zich beroepen op het vermoeden dat er sprake is van een dienstverband. Het vermoeden ligt er dan, en het is niet aan de werkende om aan te tonen dat hij werknemer is. Het is aan jou, de opdrachtgever, om aan te tonen dat het géén dienstverband is. De bewijslast verschuift, en hij verschuift jouw kant op.

Dat woord, bewijslast, is waar het spannend wordt. Want hoe weerleg je het vermoeden? Niet met een mooi contract waarop zelfstandige staat. Je weerlegt het door te laten zien hoe de samenwerking in de praktijk verloopt: dat de persoon zijn eigen tijden bepaalt, niet onder jouw dagelijkse aansturing werkt, niet is ingebed in jouw organisatie. En de praktijk laat sporen na, of je die nu vastlegt of niet.

Het contract is niet het bewijs

Veel ondernemers leunen op de modelovereenkomst en denken daarmee klaar te zijn. Zo werkt het niet, en met het rechtsvermoeden erbij werkt het nog minder. Er wordt door het papier heen gekeken naar de feiten. Staat er zelfstandige op het contract, maar werkt de persoon op vaste tijden die jij oplegt, met jouw materiaal, naast je vaste mensen, dan telt die werkelijkheid. Het contract beschrijft de bedoeling, het bewijs zit in de uitvoering.

Heldere gegevens zijn jouw verdediging

Hier zit ook de geruststelling. Het inhuren van ZZP’ers is niet verboden, en het rechtsvermoeden maakt het niet onmogelijk. Het vraagt alleen dat je het vermoeden kunt weerleggen, en dat doe je met feiten. Wie wanneer en waar werkte, en in welke rol. Een echte zelfstandige laat een ander patroon zien dan een werknemer, en als dat patroon zwart op wit staat, kun je het laten zien. Heb je het alleen op gevoel, dan sta je met lege handen op het moment dat het vermoeden wordt ingeroepen.

---

Vertrouwen op een modelovereenkomst terwijl de praktijk iets anders zegt, is als een bordje gereserveerd op een tafel waar al iemand anders zit. Het bordje klopt op papier. Het lost alleen niets op zodra iemand echt gaat kijken.

De samenwerking zuiver vastleggen

De oplossing is niet om de werkelijkheid te verbergen, maar om ze eerlijk vast te leggen. Niet om een schijnconstructie te maskeren, juist andersom: om te kunnen aantonen dat een echte zelfstandige zijn eigen gang gaat. Wie wanneer en waar werkte is geen administratief detail meer, het is de kern van je verdediging als het rechtsvermoeden langskomt.

Daar helpt GeoTapp bij. Met één tik begin en één tik eind staat per persoon vast wanneer en waar er is gewerkt, geolokaliseerd en niet stilletjes aan te passen. Het patroon van een ingehuurde kracht wordt zichtbaar, en daarmee of het lijkt op dat van je vaste team of er duidelijk van afwijkt. Het rechtsvermoeden weerleg je dan met gegevens, niet met een verhaal.

De Wet VBAR is dan wel uitgekleed, het rechtsvermoeden is gebleven. Dus de vraag: zou je voor een ZZP’er onder het tarief kunnen aantonen dat het géén dienstverband is? Twijfel je, begin dan hier: zo leg je de samenwerking zuiver vast.