WTTA: de nieuwe toelatingsplicht voor uitzend- en detacheringsbureaus

Veel bedrijven in de bouw, de schoonmaak en de logistiek draaien op een vaste kern plus een schil van uitzendkrachten. Het werkt, het vangt pieken op, en jarenlang hoefde je je over de status van het uitzendbureau geen zorgen te maken. Met de WTTA, de Wet toelating terbeschikkingstelling van arbeidskrachten, verandert dat. Wie arbeidskrachten ter beschikking stelt, moet straks toegelaten zijn, en dat raakt niet alleen de bureaus.

De kern van de WTTA is een toelatingsplicht. Uitzend- en detacheringsbureaus moeten een toelating hebben om hun werk te mogen doen, met onder meer een normenkader en een waarborgsom. De invoering loopt gefaseerd: de registratie start naar verwachting eind 2026, en het verbod om met niet-toegelaten bureaus te werken treedt begin 2027 in werking. De bedoeling is helder: malafide bureaus uit de markt drukken.

Veel inleners denken: dat is een zaak van het bureau, niet van mij. Dat klopt maar half. De WTTA verbiedt straks ook om als inlener gebruik te maken van een niet-toegelaten bureau. De verantwoordelijkheid ligt dus aan beide kanten van de tafel. Werk je met uitzendkrachten, dan word je geacht te weten dat het bureau waarmee je werkt in orde is.

En dat zekerstellen begint, hoe saai het ook klinkt, bij de basis: weten wie er voor je werkt, en kunnen onderbouwen wat die persoon heeft gedaan. Een toegelaten bureau is het ene deel. Het andere deel is dat de uren van de inleenkracht, net als die van je eigen mensen, kloppen en aantoonbaar zijn. Want bij een inleenkracht is de keten langer, en in een langere keten verdwijnt informatie sneller.

De inleenkracht, de onzichtbare uren

Hier zit het echte risico voor de inlener. Je eigen mensen registreer je, gewoonte is gewoonte. Maar de uitzendkracht die maandag arriveert en donderdag weer weg is, glijdt vaak door de mazen: zijn uren komen via het bureau, via een briefje, via een schatting, en op kantoor maak je er een werkbaar geheel van. Werkbaar, ja. Aantoonbaar, zelden. En in een keten met meer schakels is precies dat een probleem.

Gelijke behandeling vraagt gelijke gegevens

Er speelt nog iets. Een inleenkracht heeft recht op gelijke behandeling wat arbeidsvoorwaarden betreft. Om dat na te leven, en om het te kunnen laten zien, moet je weten hoeveel uur die persoon werkelijk heeft gewerkt, en wanneer. Zolang de uren van inleenkrachten een ruwe schatting zijn, kun je gelijke behandeling niet hard maken. Je hoopt dat het goed zit.

---

Met uitzendkrachten werken zonder hun uren echt vast te leggen, is als een pakket aannemen zonder te tekenen voor ontvangst. Zolang er niets misgaat, merkt niemand het. Gaat er iets mis, dan blijkt dat je nooit hebt vastgelegd wat er binnenkwam.

Iedereen in hetzelfde systeem

De oplossing is eenvoudiger dan de wet. Behandel de inleenkracht, wat de urenregistratie betreft, niet anders dan je vaste mensen. Eén systeem, één manier van vastleggen, voor iedereen die voor je werkt. Dan is de inleenkracht geen blinde vlek meer, en kun je voor elke gewerkte schil-uur laten zien wanneer en waar die is gemaakt.

Daar helpt GeoTapp bij. Eén tik begin, eén tik eind, en wie wanneer en waar werkte staat vast, geolokaliseerd en niet stilletjes aan te passen, of het nu een vaste medewerker is of een uitzendkracht. Komt de WTTA-keten ter sprake, dan onderbouw je jouw kant ervan met gegevens in plaats van met vertrouwen.

De WTTA komt eraan, gefaseerd maar zeker. De vraag voor jou als inlener: zou je voor je uitzendkrachten van vorige week kunnen laten zien wie wanneer en hoelang heeft gewerkt? Zo niet, begin dan hier: zo krijg je iedereen in één systeem.